غزل کویری

   ........   

گرچه محکوم در این حادثه تن به تنم

بس که با عطر تو آلوده شده پیرهنم

کاش می شد که از این قصه کتابی سازم

این که آغوش تو محبوب تر است از وطنم

شعر من شور هوس نیست چه باک از تکفیر

من که دیوانه بد نامی شاعر شدنم

  سر به دوشم بگذار تا بزنم جامه دران

که بسوزد همه عالم ز شرار بدنم

ساز بردار و بنامم بنواز آوایی

تا بدانند که عشقت غزلم نیست منم.

با وامی از عمران میری....